Zelfportret

Elk beeld hier is een moment waarop ik mezelf niet fotografeerde, maar registreerde — zoals je een barometer aflas, of het weer. Geen poging om te tonen wie ik ben, eerder een spoor van wie ik op dat moment was.

De bewerking is geen versiering. Ze is de vertaling van een innerlijke staat naar iets zichtbaars: een vervaging waar de gedachten vervaagden, een breuk waar iets brak, stilte waar er niets te zeggen viel. Het gezicht — als het al te zien is — is minder belangrijk dan wat eromheen gebeurt.

Zo bekeken is dit geen reeks portretten, maar een dagboek zonder woorden. Elk beeld een dag, een stemming, een plek waar ik was voordat ik weer verderging.