voeten Ellen

Marcel de Wit Mijn werk spreekt

Welkom

Welkom op een plek waar beeld, taal en herinnering elkaar raken. Deze website vormt een persoonlijke verzameling van expressie en verwerking. Je vindt hier digitaal bewerkte foto’s die de grens tussen werkelijkheid en emotie verkennen, gedichten die de liefde in haar kwetsbaarheid en kracht benaderen, en reflecties op psychiatrie die getuigen van een diep begrip van de menselijke geest. Daarnaast bevat de site korte verhalen, onder meer over een vader die tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangen zat in een werkkamp — en over de manier waarop zijn onverwerkte trauma’s doorwerken in de relatie met zijn zoon. Dit is een ruimte voor wie zoekt, voelt en bereid is voorbij de façade te kijken. In Mijn werk spreekt zijn mijn digitaal bewerkte foto’s te vinden. Versregels verzamelt gedachten in poëtische vorm. Momentjes brengt korte verhalen tot leven. Uitvergroot biedt een blik op gepubliceerde poëtische gedachten, al dan niet vergezeld van bewerkte beelden.

Ik stel u mijn werk voor

Blad

Selfie

Wonderlijke

Zilver bal

Schors

Uitvergroot

Overprikkeld

Het lukt me nietIk kan het nietHoe hard ik het ook probeerElk signaal wat binnenkomtIeder geluid doet zeer Mijn hoofd loopt overLijf zit vastDe wereld is te veelLaat me even op mezelfGeef me even stil Auteur Brievenbus geluk

De ontmoeting met een Aalscholver

Het was warm vandaag, augustus de warmste dag. Het was een dag dat de zon aan me trok, de warmte bleef hangen. Deze zinderende warmte ze doortrok mij, zien kon je het. Als ik voor me uit keek zag ik haar vibreren. Niets was voor de warmte een taboe.Op een bankje zat ik, dromerig voor me uitkijkend. Voor me, een brede traag stromende rivier. Aan de oevers kon ik boompjes zien, die als een paar bij elkaar stonden. Ze versprongen in het landschap. De uiterwaarden met zijn koeien even zo traag grazend als ik droomde, schaduw zoekend bij die zelfde boompjes. Op de rivier die zich voorttrok, ploeterde een boot, zich langzaam tegen de stroom inwerkend.Naast mij was een oudere man komen zitten. Hij had een bril op, rook een beetje ongewassen, eigenlijk te warm gekleed voor de tijd van het jaar. Zijn zilveren haren lagen plat over zijn hoofd, in het midden afgedekt door een zakdoek die doordrongen was van het zweet. De snor onder zijn neus was grijs maar verried de kleur die zijn haar vroeger gehad had moeten hebben. Zijn wenkbrauwen, de haren groeiden eigenwillig elk een kant op…………………….verder lezen

Momentjes
Copyright © 2026 Uit niets komt iets. Marcel de Wit All Rights Reserved. Privacybeleid

Je kan de inhoud van deze pagina niet kopiëren

Uit niets komt iets