Grappig hoe geluk soms danst,
in kleine momenten, onverwacht,
een blik, een zucht, een zachte lach—
ze bewegen mij, alleen voor jou.
Elke ochtend, als ik ontwaak,
droom ik je naast me,
warm en stil,
alsof de wereld even pauze neemt
om ons samen te laten zijn.
Dan denk ik: dit is echt,
dit beleef ik,
jouw geur ruik ik nog dagen aan mijn huid,
een herinnering die blijft hangen
als een zoete echo van jou.
Mijn gedachten zijn aan jou,
ik hou van ze,
zoals ik van jou hou—
intens, stil, zonder einde.
Ik droom weer,
jou naast me te zien liggen,
en ik weet:
dit wil ik nooit vergeten,
dit wil ik altijd willen,
en kunnen.
Marcel de Wit