Wat overblijft

We verzamelen. We stapelen. We vervangen wat nog werkt door wat nieuwer is, wat groter is, wat meer is. De winkels staan vol, de pakketjes komen aan, de prijzen stijgen — en toch gaat het nooit genoeg zijn.

Ergens onderweg zijn we de ander uit het oog verloren. Niet met opzet, misschien. Maar het is gebeurd. De ruimte die vrijkwam, vulden we op met bezit. Het lawaai van het willen verdringt de stilte waarin je een ander zou kunnen horen.

Deze drie beelden zeggen het zonder woorden. Geen mensen die wijzen of beschuldigen. Alleen de sporen van wat we doen — de objecten, de leegte, de opeenstapeling. Kijk ernaar zoals je naar een spiegel kijkt: niet om jezelf mooi te vinden, maar om te zien wat er werkelijk is.

De vraag die overblijft is niet wat het kost. De vraag is wat het ons kost.