Hebzucht

De mens is een wezen van verlangen, nooit gestild door wat hij al bezit. Elke vervulling roept een nieuw tekort op, alsof genoeg nooit werkelijk bestaat. Deze onophoudelijke zoektocht, ooit een drijfveer voor overleven en vooruitgang, is losgeslagen van haar oorspronkelijke doel. Wat begon als de wil om te overleven, is verworden tot een honger die zichzelf voedt: hebzucht zonder bodem.
We gaan ermee door omdat groei is gaan gelden als de enige maatstaf van welzijn, omdat bezit verward wordt met betekenis, en omdat de illusie van controle troost biedt tegen de angst voor leegte en sterfelijkheid. De planeet wordt daarbij niet gezien als thuis, maar als voorraadkamer, iets om te exploiteren in plaats van te bewonen.
Misschien gaan we ermee door omdat stilstaan confronterend is: het zou betekenen dat we onze eigen honger onder ogen moeten zien, en erkennen dat wat we zoeken buiten onszelf, ons vanbinnen nooit heeft ontbroken.

De onophoudelijke zoektocht naar meer die zich uit in hebzucht. Verwoesting, uitbuiting, plundering achter zich latend

De onophoudelijke zoektocht naar meer die zich uit in hebzucht. Een verontreinigde een verkoop bord van een makelaar ligt op het water, met verkleurde gele en oranje markeringen. Het oppervlak is vies en schimmelachtig. Een net en metalen constructie bevinden zich aan de zijkant, terwijl houten planken en watergolven zichtbaar zijn op de onderdompelde omgeving.

Dit werk is gelicentieerd onder een CC0 universele licentie voor publiek domein (CC0)