Telkens als ik jouw mond voor me zie,
zie ik hoe die zich vormt wanneer je lippen bewegen,
hoor ik je woorden weerklinken,
voel ik je gedachten aan hun klank.
Zie de blik in je ogen,
zie hoe ze spreken zonder geluid.
Maar dan denk ik weer aan jouw mond,
denk vooral hoe die zich naar de mijne toe buigt,
hoe jou lippen zich verstrengelen met mijn verlangen.
En aan jouw heupen ,
waar in ik me nestel,
alsof ik daar thuiskom.
Marcel de wit
