Ergens verscholen in de kronkelende straten van de oude binnenstad staat een huis dat al lang zijn stem heeft verloren. Een bordeel dat door de tijd zelf werd gesloten, alsof de jaren hun hand op de deur legden en fluisterden: rust nu maar.
Binnen hangt nog de echo van verhalen die niemand meer vertelt. Flarden van parfum, schaduwen van gelach, het zachte kraken van een trap die zich herinnert wie haar ooit betrad. Alles lijkt stilgevallen in een betovering — een plek waar het verleden niet verdwijnt, maar langzaam in stof verandert.
Deze foto’s zijn een wandeling door dat stille sprookje: een wereld die ooit vol leven was, nu gevangen in een zachte sluier van vergetelheid.
Skip to content
“Kunst moet troost bieden aan wie ontwricht is, en onrust zaaien bij wie zich te comfortabel voelt.”
Marcel de Wit
